De Terugkeer van de Dorpskamer

Bonusdeel – Over samenwerken, verschillen en een gedeelde droom

samenwerken..

Regelmatig krijgen Anja en ik de vraag hoe het komt dat we zo prettig samenwerken.

Het antwoord is eigenlijk heel eenvoudig.

En tegelijkertijd niet.

Want wie ons kent, weet dat we niet hetzelfde zijn.

We hebben een andere achtergrond.

Andere ervaringen.

Andere opleidingen.

Soms kijken we zelfs verschillend naar bepaalde onderwerpen.

En eerlijk gezegd denk ik dat dat juist één van onze grootste krachten is.

Want samenwerken betekent voor ons niet dat je overal hetzelfde over moet denken.

Samenwerken betekent ook niet dat één van de twee zich aanpast aan de ander.

Juist niet.

De mooiste samenwerkingen ontstaan vaak wanneer mensen zichzelf mogen blijven.

Wanneer verschillen geen obstakel zijn, maar een aanvulling.

Dat is wat ik ervaar in de samenwerking met Anja.

Waar ik soms vanuit gevoel, ervaring en levensverhalen vertrek, brengt Anja vaak haar eigen kennis, inzichten en invalshoeken mee.

Waar de één soms wat sneller droomt, helpt de ander om te kijken hoe iets vorm kan krijgen.

Waar de één ruimte creëert, brengt de ander structuur.

Waar de één spreekt, luistert de ander.

En een andere keer is dat precies andersom.

Dat betekent niet dat we altijd hetzelfde zien.

Of dat we overal direct overeenstemming over hebben.

Integendeel.

Soms ontstaan de mooiste ideeën juist doordat we elkaar vragen stellen.

Doordat we ergens nieuwsgierig naar zijn.

Doordat we elkaar uitdagen om nog eens verder te kijken.

Niet om gelijk te krijgen.

Maar om samen te onderzoeken.

Want onder al die verschillen ligt iets wat veel belangrijker is.

Een gedeelde intentie.

Een gedeeld verlangen.

Een gedeelde droom.

Wij geloven allebei dat mensen behoefte hebben aan plekken waar ze zichzelf mogen zijn.

Aan ontmoetingen die verder gaan dan oppervlakkig contact.

Aan ervaringen die niet draaien om presteren, maar om beleven.

Aan momenten waarop je kunt vertragen, verbinden en voelen.

Dat verlangen zie ik terug in bijna alles wat we samen ontwikkelen.

In de lezingen.

In de workshops.

In de rituelen.

In de ontmoetingsmomenten.

In de gesprekken die vaak nog lang doorgaan nadat een bijeenkomst officieel voorbij is.

Het gaat eigenlijk nooit alleen over het onderwerp.

Of dat nu rouw en verlies is.

Reiki.

Kahi Loa.

Yoga.

Creativiteit.

Of iets anders.

Onder al die thema's ligt dezelfde vraag:

Hoe kunnen we mensen dichter bij zichzelf en dichter bij elkaar brengen?

Dat is wat ons verbindt.

Niet een methode.

Niet een opleiding.

Niet een bepaalde stroming.

Maar de overtuiging dat echte verbinding ertoe doet.

Dat aandacht ertoe doet.

Dat mensen gezien mogen worden.

Dat iedereen ergens behoefte heeft aan een plek waar niets hoeft en veel mag ontstaan.

Wat ik daarnaast waardeer, is dat er ruimte is voor ieders eigenheid.

Anja hoeft niet meer op mij te lijken.

Ik hoef niet meer op Anja te lijken.

Juist doordat we onszelf mogen zijn, ontstaat er iets nieuws.

Iets wat groter is dan ieder van ons afzonderlijk.

Niet omdat we alles samen doen.

Maar omdat we een gezamenlijke richting hebben.

Een richting waarin ontmoeting centraal staat.

Waarin kennis en ervaring elkaar ontmoeten.

Waarin hoofd en hart naast elkaar mogen bestaan.

Waarin spiritualiteit en nuchterheid elkaar niet uitsluiten.

Waarin mensen welkom zijn, ongeacht hun achtergrond, overtuiging of levensverhaal.

Misschien is dat wel de kern van onze samenwerking.

Niet dat we hetzelfde zijn.

Maar dat we hetzelfde verlangen delen.

Een wereld waarin mensen zich minder alleen voelen.

Waar meer ruimte is voor echte aandacht.

Voor vertraging.

Voor ontmoeting.

Voor menselijkheid.

En misschien begint dat gewoon met twee mensen die elkaar vonden in diezelfde droom.

Van daaruit ontstaat alles.

🌿💚

Annemarie & Anja

"Soms hoef je niet dezelfde weg te lopen om dezelfde richting op te gaan."