De Terugkeer van de Dorpskamer

Deel 3 – De kunst van ontmoeten zonder iets te moeten

Wanneer heb jij voor het laatst iemand ontmoet zonder dat er iets moest?

Geen vergadering.

Geen cursus.

Geen netwerkbijeenkomst.

Geen doel.

Geen prestatie.

Gewoon een ontmoeting.

Het lijkt een eenvoudige vraag, maar voor veel mensen is het antwoord lastiger dan verwacht.

We leven in een tijd waarin bijna alles een doel heeft.

We sporten om fitter te worden.

We wandelen om stappen te zetten.

We volgen een cursus om iets te leren.

We netwerken om contacten op te bouwen.

Zelfs ontspanning krijgt soms een doel.

Alsof ieder moment iets moet opleveren.

Meer kennis.

Meer succes.

Meer ontwikkeling.

Meer groei.

Natuurlijk is daar niets mis mee.

Groeien hoort bij het leven.

Ontwikkelen ook.

Maar soms vraag ik me af of we onderweg iets zijn kwijtgeraakt.

Namelijk de kunst van gewoon samen zijn.

Zonder plan.

Zonder verwachtingen.

Zonder dat er iets hoeft te veranderen.

In mijn praktijk zie ik regelmatig mensen die moe zijn van het zoeken.

Moe van het oplossen.

Moe van het werken aan zichzelf.

Ze hebben al zoveel gelezen.

Zoveel geprobeerd.

Zoveel gesprekken gevoerd.

En wat ze eigenlijk verlangen, is niet nóg een oplossing.

Maar een plek waar ze even kunnen landen.

Waar ze niet hoeven uit te leggen waarom ze verdrietig zijn.

Waarom ze moe zijn.

Waarom ze zich anders voelen.

Waarom ze niet weten welke kant ze op willen.

Een plek waar ze welkom zijn zoals ze op dat moment zijn.

Dat klinkt misschien vanzelfsprekend.

Maar ik denk dat het zeldzamer is geworden dan we beseffen.

Want eerlijk is eerlijk:

Hoe vaak luisteren we nog echt naar elkaar?

Niet om een antwoord te geven.

Niet om advies te geven.

Niet om iets op te lossen.

Maar gewoon om aanwezig te zijn.

Soms zijn de meest waardevolle gesprekken juist de gesprekken zonder oplossing.

De momenten waarop iemand zegt:

"Ik begrijp precies wat je bedoelt."

Of:

"Dat herken ik."

Of misschien alleen maar:

"Vertel maar."

Meer hoeft er soms niet te gebeuren.

Juist dat zie ik steeds vaker ontstaan tijdens de bijeenkomsten die Anja en ik organiseren.

Natuurlijk komen mensen voor een onderwerp.

Voor een lezing over rouw en verlies.

Voor Reiki.

Voor Kahi Loa.

Voor een ceremonie.

Voor een creatieve workshop.

Maar vaak gebeurt er iets anders.

Mensen ontmoeten elkaar.

Ze raken met elkaar in gesprek.

Ze ontdekken overeenkomsten.

Ze delen verhalen.

Soms ontstaan er nieuwe vriendschappen.

Soms ontstaat er herkenning.

Soms ontstaat er gewoon een gevoel van thuiskomen.

En misschien is dat wel wat veel mensen missen.

Niet nóg een activiteit.

Maar een plek waar je jezelf niet groter hoeft te maken dan je bent.

Waar je niet hoeft te bewijzen dat je spiritueel genoeg bent.

Niet succesvol genoeg.

Niet sterk genoeg.

Niet positief genoeg.

Waar je gewoon mens mag zijn.

Met alles wat daarbij hoort.

Met je mooie kanten.

Met je twijfels.

Met je verdriet.

Met je enthousiasme.

Met je dromen.

Met je chaos.

Met je stilte.

Misschien is dat wel de grootste behoefte van deze tijd.

Niet meer verbinding via schermen.

Maar echte verbinding van mens tot mens.

Van hart tot hart.

Van verhaal tot verhaal.

Een ontmoeting waarin niets hoeft.

En juist daardoor veel kan ontstaan.

Misschien begint verbinding niet met praten.

Misschien begint verbinding met aanwezig zijn.

Met luisteren.

Met een glimlach.

Met een kop thee.

Met een stoel die voor je klaarstaat.

En iemand die zegt:

"Fijn dat je er bent."