Deel 3: Wat er overblijft wanneer alles stilvalt
- lovefood65
- 28 apr
- 2 minuten om te lezen
“Over blijven staan wanneer alles stilvalt”
Er is een moment waarop alles stopt.
Niet langzaam,
niet geleidelijk
,maar in één adem die er niet meer is.
De ruimte verandert.
Alsof de tijd even niet weet hoe verder te gaan.
Alsof alles wat nog bewoog, ineens stilvalt.
En daar ben jij.
Nog aanwezig.
Nog wakker.
Nog dragend.
Terwijl iets onomkeerbaar is geworden.
Er waren woorden.
Laatste woorden.
Niet groots, niet afgerond, niet zoals je ze misschien zou wensen.
Gewoon… woorden.
En misschien is dat wel het meest menselijke wat er is. Dat een einde niet altijd voelt als een einde met betekenis,maar als iets dat gewoon gebeurt.
Rauw. Onaf.
En dan begint er iets anders.
Niet het verwerken.
Niet het begrijpen.
Maar het regelen.
Alsof je van binnen nog midden in het moment staat,maar van buiten al moet handelen.
Er moesten dingen gebeuren.
Beslissingen genomen.
Mensen ingelicht.
Dingen die hij dacht geregeld te hebben,bleken anders te liggen.
En opnieuw stond jij daar.
Niet als iemand die kon leunen,maar als degene die het droeg.
Die zorgde dat er iemand kwam.
Dat er beweging kwam in iets wat stilgevallen was.
En tegelijkertijd kwam er ook een andere werkelijkheid binnen.
De rollen verschoven.
De lijnen werden getrokken.
Waar jij zo aanwezig was geweest,kwam er nu afstand.
Formeel.
Zakelijk.
Familie.
Alsof jouw plek ineens niet meer vanzelfsprekend was, terwijl jij er tot het einde was geweest.
Dat schuurt.
Niet omdat je iets opeist, maar omdat je voelt wat er was.
Wat jij hebt gegeven.
Wat jij hebt gedragen.
En dan is er ook nog dat laatste beeld.
Niet het beeld van hoe iemand was, maar van wat een lichaam wordt als het leven eruit is.
Confronterend.
Onverwacht.
En toch… ook dat hoorde bij jouw pad.
Dat jij degene was die nog keek.
Die nog bleef.
Die niet weg draaide.
Tot het allerlaatste moment.
Misschien is dat wat overblijft.
Niet alleen het verlies.
Niet alleen de pijn.
Maar het weten dat jij er was toen het ertoe deed.
Dat jij niet bent weggegaan
toen het moeilijk werd.
Dat jij hebt gezien wat gezien moest worden.
En dat, hoe rauw ook,ook een vorm van liefde is.
– Tot het einde
ik bleef
niet omdat het licht was
maar omdat jij daar was
tussen alles wat afbrokkelde
bleef ik kijken
waar jij wegkeek
bleef ik dragen
wat te zwaar werd
je laatste woorden
waren geen einde
geen afronding
geen verzachting
alleen zoals het was
en misschien is dat de waarheid
dat een leven niet sluit
maar stopt
en dat liefde niet altijd mooi is
maar echt
ik heb je niet vastgehouden
om je te houden
maar om er te zijn
tot het niet meer kon
Opmerkingen