Prequel deel 1: De tijd vóór de breuk

Ondertitel: Alles wat goed leek, en wat stilletjes begon te schuiven

28 november 1982. Daar begon het.

Ik was 17. Jij 19.

Jij wist al wie je was. Of zo leek het.

Ambitieus.

Gedreven.

Een man met plannen.

Een eigen bedrijf in de accountancy — en niet zomaar een idee, maar iets wat je gewoon ging doen.

En dat deed je.

Je had iets…Een vanzelfsprekendheid.

Een overtuiging dat het leven maakbaar was, als je maar hard genoeg werkte en er vol voor ging.

Je was een mensenmens. Maar dan echt.

Je hielp.

Je gaf.

Je regelde werk voor anderen als ze het nodig hadden.

Je sponsorde sport, kende iedereen op Schouwen-Duiveland — en iedereen kende jou.

Een Rotterdammer in hart en nieren.

Niet lullen, maar poetsen.

En zo leefden we.

Vanaf 1990 op het eiland.

Een huis, later twee. Een leven dat groeide.

Vier kinderen.

We trouwden in augustus 1993.

Niet romantisch.

Gewoon… praktisch.

Zoals zoveel in die tijd.

We hadden het goed.

Echt goed.

Er was geld.

Vrijheid.

Mogelijkheden.

Vakanties naar Vilacolum.

Voetbal.

Tennis.

Vrienden.

Eten.

Een biertje.

Alles kon.

Maar niet alles werd gevoeld.

De kinderen kwamen niets tekort.

Behalve misschien… tijd.

Aandacht.

Maar dat werd niet uitgesproken.

Dat hoorde er gewoon bij.

En ik?

Ik deed mee.

Werkte parttime. Had een goede functie .Regelde dingen. Hield het draaiende.

Maar ergens…Raakte ik mezelf kwijt.

Niet ineens.

Niet dramatisch.

Maar langzaam.

Tussen de drukte door.T

ussen zorgen en regelen en aanpassen.

Soms dacht ik:doe ik er eigenlijk toe?

En tegelijk hield ik van ons leven.

Van jou.

Van de kinderen.

Maar hield ik van mezelf?

Dat is een vraag die pas later kwam.

Toen nog niet.

Toen was er vooral doorgaan.

Meebewegen.

Geloven dat dit het was.

En diep vanbinnen…een zacht stemmetje dat zei:

is dit alles?