Deel 2 — De dag dat alles brak

8 mei 2004 – het moment dat de grond verdween

We kwamen terug uit Spanje.

Een week die geen vakantie was geweest.

Regen .Gedoe .Telefoons die bleven gaan. Problemen in het bedrijf. Spanning tussen ons.

Woorden die gezegd werden. Woorden die bleven hangen.

We wilden het nog een kans geven. Dat wel.

Maar het voelde anders.

Op de terugweg huilde Jesse bijna de hele rit. De meiden sliepen.

We kwamen ’s nachts thuis.

En jij…jij laadde de auto uit.

Iets wat je nooit deed.

Alsof er iets al wist wat wij nog niet wisten.

De volgende ochtend ging je naar Zierikzee. Een cadeautje halen voor Moederdag.

Daarna naar het voetbal. Een vriendentoernooi.

Gewoon… zoals altijd.

We hadden later nog een verjaardag.

Ik bleef thuis. Met de kinderen.

Met de was.

Met het gewone leven.

Rond 12 uur belde je.

Dat deed je nooit.

“Tot straks op de verjaardag.”

Dat waren je woorden.

Dat was de laatste keer dat ik je stem hoorde.

Je stortte in. Tijdens een pauze.

Een gescheurde buikslagader.

Je vrienden waren erbij. In de traumahelikopter zat iemand die je kende…die jou moest reanimeren.

Zoveel toeval. Of geen toeval.

Ik wilde net weggaan. Met Jesse.

Toen er werd aangebeld.

De politie.

En ik wist het al.

Nog voordat er iets gezegd werd.

Iets in mij… brak.En wist.

Ze zeiden dat je nog gereanimeerd werd.

Hoop.

Angst.

Ontkenning.

Om 14:20 kwam het telefoontje.

Je was overleden.

Vanaf dat moment…

werd alles zwart.

Een moeras.

Ik bewoog. Regelde. Handelde.

Koelbloedig .Alsof ik wist wat ik moest doen.

Mensen bellen .De kinderen .De uitvaart.

Bezoek. Tranen. Chaos.

Maar vanbinnen…

keek ik naar een film.

Een slechte film.

Eentje die niet van mij was.

Ik voelde de grond onder me verdwijnen.

Letterlijk.

Alsof ik nergens meer stond.

En toch bleef ik staan.

Voor de kinderen.

Altijd voor de kinderen.

Maar mezelf…

die raakte ik opnieuw kwijt.

Misschien wel meer dan ooit.