Deel 4: De ruimte die achterblijft

“Waar leegte langzaam ruimte wordt”

Na alles wat geregeld moet worden, na de dagen van mensen, woorden, aanwezigheid…komt er een moment waarop het stil wordt.

Echt stil.

De deur gaat dicht.

De stemmen verdwijnen.

En wat overblijft… ben jij.

Met een ruimte die anders voelt dan daarvoor.

Niet alleen leeg,maar ook onwennig.

Alsof alles wat vertrouwd was, een andere plek heeft gekregen.

Rouw wordt vaak gezien als verdriet.

Maar het is zoveel meer dan dat.

Het is zoeken.

Naar wie je bent zonder de ander

.Naar hoe je dag eruit ziet zonder die vanzelfsprekendheid.

Naar hoe je verdergaat, terwijl een deel van jou nog achter is gebleven.

En in jouw verhaal kwam daar nog iets bij.

Een leegte die niet nieuw was.

Alsof een oude wond zachtjes weer werd aangeraakt.

Niet hetzelfde, maar wel herkenbaar.

Het verlies van eerder resoneert in het verlies van nu.

Niet om het zwaarder te maken,maar omdat jouw hart al weet

wat het betekent om iemand kwijt te raken.

En toch is elke rouw anders.

Want jij bent anders.

Je leven is anders.

De relatie was anders.

Er is geen vergelijking.

Alleen lagen.

En misschien is dat wel het meest verwarrende.

Dat je soms denkt: ik zou dit moeten kunnen omdat je het al eens hebt meegemaakt.

Maar rouw laat zich niet herhalen.

Het vraagt telkens iets nieuws van je.

In de leegte komen ook andere gevoelens omhoog.

Boosheid.

Onbegrip.

Vragen zonder antwoord.

Over wat er was.

Over wat er niet was.

Over wat er anders had gekund.

En die mogen er zijn.

Want liefde sluit die gevoelens niet uit.

Het maakt ze juist mogelijk.

De leegte is niet alleen het missen van hem.

Het is ook het ontmoeten van jezelf.

Zonder afleiding.

Zonder ruis.

Puur.

En dat kan confronterend zijn .Maar ook… heel eerlijk.

Want ergens, diep onder alles,zit ook jouw kracht.

Niet de kracht van doorgaan.

Maar de kracht van blijven voelen.

Van niet weglopen.

Van aanwezig blijven in wat er is.

Misschien is dat wat rouw uiteindelijk doet.

Het haalt alles weg wat niet meer klopt.

En laat je achter met wat echt is.

En ja, dat voelt leeg.

Maar leegte is niet alleen afwezigheid.

Het is ook ruimte.

Ruimte waarin langzaam weer iets nieuws kan ontstaan.

Niet als vervanging.

Maar als vervolg.

– Leegte

de stilte kwam niet zacht

ze viel

in alles

tussen de muren

in mijn adem

in de plekken waar jij was

ik zocht je in kleine dingen

een geluid

een beweging

een herinnering die nog warm was

maar leegte laat zich niet vullen

ze vraagt om gevoeld te worden

en dus bleef ik

niet sterk

niet dapper

maar aanwezig

met alles wat ik niet kon oplossen

en ergens

heel voorzichtig

tussen het missen

en het weten

ontstond ruimte

niet om jou te vergeten

maar om weer te bestaan