Deel 5: De keuzes die je toch maakt

“De moed om hulp te vragen en weer te kiezen”

Soms weet je niet of een keuze goed is. Je voelt alleen dat blijven geen optie meer is.

En dus beweeg je.

Niet vanuit zekerheid,maar vanuit iets diepers. Iets dat zegt: zo kan het niet langer.

Keuzes die van buiten misschien verkeerd lijken,ontstaan van binnen vaak uit noodzaak.

Uit verlangen.

Uit hoop.

Uit het stille weten dat er ergens nog iets anders moet zijn.

Maar het pad daarna…is niet altijd lichter.

Dromen en werkelijkheid lopen niet altijd gelijk. Wat eerst voelt als bevrijding,kan later ook leegte brengen.

Nieuwe plekken.

Andere omgevingen.

Misschien zelfs het idee van opnieuw beginnen.

En toch neem je jezelf altijd mee.

De stilte kan daar groter worden.

Dieper.

Niet de stilte van rust,maar van alleen zijn.

Echt alleen.

Zonder het bekende.

Zonder iemand die je vangt.

Zonder vanzelfsprekendheid.

En in die stilte komt alles naar boven.

De keuzes.

De twijfel.

Het gevoel van: heb ik het wel goed gedaan?

Maar ook de leegte die er al was.

De moeheid.

Het stuk in jezelf dat zo lang heeft gedragen.

Soms val je daar.

Hard.

Diep.

Niet een beetje verdriet,maar een donkerte die alles raakt.

Depressie heeft geen mooie woorden.

Het is zwaar.

Traag.

Alles kost moeite.

En heimwee…niet alleen naar een plek,maar naar een gevoel van thuis.

Van ergens horen.

Dat zijn de momenten waarop doorgaan geen keuze meer lijkt,maar een vraag.

Hoe dan?

En misschien is dat het kantelpunt.

Niet het moment waarop alles beter wordt,maar het moment waarop je iets doet wat je misschien lang niet hebt gedaan.

Hulp vragen.

Niet omdat je zwak bent,maar omdat je niet alles alleen hoeft te dragen.

Omdat er ergens in jou nog een stukje is dat wil leven.

Dat wil ademen. Dat wil voelen dat het anders kan.

En dat is geen groot gebaar.

Het is klein.

Een gesprek.

Een handreiking.

Een eerste stap die bijna te zwaar voelt.

Maar je zet ‘m.

En daar, heel voorzichtig,begint iets te verschuiven.

Niet ineens licht.

Niet ineens opgelost.

Maar anders.

Je begint jezelf weer bij elkaar te rapen.

Stukje voor stukje.

Niet wie je was. Maar wie je nu bent.

Met alles wat je hebt meegemaakt.

Met alles wat je hebt verloren.

Met alles wat je nog draagt.

En dan komt er weer een moment van kiezen.

Niet vanuit moeten.

Niet vanuit angst.

Maar vanuit jezelf.

Misschien voor het eerst echt.

En ja, je weet nu:keuzes kunnen pijn doen.

Ze kunnen anders uitpakken dan gehoopt.

Maar je weet ook:niet kiezen is ook een keuze.

En jij…

jij beweegt.

Niet perfect.

Niet zonder littekens.

Maar wel levend.

– Opnieuw kiezen

ik koos

niet omdat ik zeker wist

maar omdat blijven me brak

ik liep een richting in zonder kaart

alleen met een gevoel

dat ergens iets anders moest zijn

maar stilte werd groter

en ik

kleiner

tot ik viel

niet zacht

niet langzaam

maar alles tegelijk

en daarop de bodem

was geen antwoord

alleen ik

en iets heel kwetsbaars

dat nog ademde

ik heb geleerd

dat kracht niet zit in

doorgaan

maar in

buigen

breken

en toch

een hand uitsteken

zeggen

ik kan dit niet alleen

en dan

heel voorzichtig

weer kiezen

niet voor hoe het was

maar voor wat mogelijk is