Mexico, Hawaii en de moed om te kiezen voor jezelf

Over verzachten in een wereld die verhardt

Vorige week reisde ik naar Mexico voor een week Lomi Lomi massage opleiding. Om me onder te dompelen in een belangrijk onderdeel van de Hawaiiaanse manier van leven.

Dat klinkt misschien groots. En dat was het ook.

Want ik ben geen wereldreiziger. Ik had nog nooit intercontinentaal gevlogen. Nog nooit een retreat meegemaakt. Nog nooit een week intensief met één groep samen doorgebracht.

Alleen het voorbereiden was al een reis op zich.

Vluchten vergelijken. Twijfelen. Kiezen.Met één tussenstop in Zürich vloog ik naar Cancún — het land van cacao, van de Maya’s, van jungles, van historie… en ook van armoede.

Ik koos veiligheid .Een hotel dicht bij de luchthaven. Shuttle. Overzicht. Rust. Na het retreat opnieuw een hotel bij de airport. Controle. Houvast.

En ondertussen regelde ik thuis alles. De hond. De reis naar Brussel. Tot het klopte.

Deze stap begon met een gesprek over de Lomi Lomi opleiding. Ik voelde: dit moet ik doen.

En toen kwam die gedachte die me raakte:

Hoe bijzonder is het dat ik de keuze mág maken om in mezelf te investeren?

Terwijl er zoveel mensen op deze wereld bezig zijn met overleven. Met veiligheid. Met eten. Met angst.

De wereld verandert. We voelen het allemaal. Polarisatie. Verharding. Onrust. Het nieuws is sneller, scherper, gekleurder. Nuance lijkt soms te verdwijnen.

En toch geloof ik dit:

Verandering begint bij jezelf.

Niet wachten tot systemen zachter worden. Niet hopen dat anderen eerst bewegen. Maar zelf verantwoordelijkheid nemen voor hoe je leeft, werkt en bijdraagt.

Ik zie om me heen hoe mensen zoeken.

Naar verbinding.

Naar veiligheid.

Naar een plek waar ze gehoord worden.

Waar ze mogen vertragen.

Onze telefoons zijn altijd dichtbij.Maar ze geven geen echte aandacht. Geen bedding. Geen aanraking.

Misschien is dat wel waarom ik naar Mexico ging.

Lomi Lomi is niet alleen een massage. Het is een manier van kijken. Van aanwezig zijn. Van verbinden.

Misschien ligt daar een deel van mijn antwoord. Voor mijn praktijk. Voor mijn stichting .Voor hoe ik in deze tijd wil bijdragen.

In een volgende blog neem ik je mee in wat deze week werkelijk met me deed. Wat Mexico en Hawaii mij leerden — niet alleen als therapeut, maar als mens.

“Verzachten in een verharde wereld is geen zwakte. Het is moed.”