Mexico, Hawaii en de moed om te kiezen voor jezelf. Deel 2

Heimwee en Helen

Over grenzen durven voelen, verbinding ervaren en thuiskomen in jezelf

Het begon met het openen van een hoog energetisch veld op vrijdag. Een veilige bedding. Deelnemers uit verschillende landen. Gelijkgestemden .Er hing een intensiteit in de lucht — een hoge frequentie die je niet kunt uitleggen, maar alleen kunt ervaren.

En ik voelde het.

Maar ik voelde ook heimwee.

Niet alleen naar huis. Maar naar vertrouwdheid. Naar iets bekends in mezelf.

De week was één grote stap buiten mijn comfortzone.

Tantric dance.

Een openingsceremonie met Maya sjamanen

.Vertelcirkels.

Avondsessies.

Vele vormen van Lomi Lomi — ontvangen én geven.

Er waren momenten waarop mijn hoofd zei:Twijfel niet. Doe gewoon mee.

Maar mijn lijf blokkeerde zodra ik ervoor stond.

Bij de temazcal

.Bij een bepaalde vorm van Lomi Lomi.

Bij de familieopstelling.

En dan zei ik: nee.

Geen uitleg.

Geen druk.

Gewoon acceptatie.

Misschien was dát wel één van de grootste lessen van de week.

Dat grenzen aangeven niet zwaar hoeft te zijn. Dat “nee” zeggen veilig kan voelen. Dat je niet over jezelf heen hoeft om erbij te horen.

Ondertussen gebeurde er van alles.

De hele groep zat in een rollercoaster van emoties en verwerkingen. Ik zag hoe ontlading van trauma eruitziet. Hoe een zenuwstelsel kan resetten wanneer veiligheid en bedding aanwezig zijn.

Ik voelde de kracht van Mexico.

De jungle.

De plek.

De groep.

En zeker de leraar.

Soms was het overweldigend. Dan trok ik me terug.I k weet wat ik nodig heb. Ik weet dat ik goed voor mezelf moet zorgen.

En toch voelde ik diepe verbinding.

Met mezelf.

Met de groep.

Met de Hawaiiaanse manier van leven.

Met Lomi Lomi als way of life.

De cacaoceremonie was voor mij het hoogtepunt. Een wens die uitkwam.

Die dag voelde ik veel. Zag ik veel — in energie, in beweging. Er werd iets in mij aangeraakt. Iets kwam in beweging.Iets veranderde.

Geen drama.

Geen groot huilen.

Maar een zachte, heldere shift.

Alsof ik beter zag waar ik heen wil.

Alsof iets in mij zei: dit klopt.

Wat me misschien nog het meest raakte, was het gevoel ergens bij te horen.

Ohana.

Familie.

Samen iets liefdevols neerzetten. Onderdeel zijn van iets groters — zonder jezelf te verliezen.

Ik ontdekte dat tantric dance ontspannend kan zijn.

Dat spinal cord werk mijn nieuwsgierigheid wekt.

Dat grenzen aangeven essentieel is.

Dat verbinding met gelijkgestemden iets fundamenteels in je verandert.

En boven alles voelde ik dankbaarheid.

Dankbaar dat ik mezelf dit heb gegund.

Dankbaar voor het delen van de leraren

.Dankbaar voor de verscheidenheid aan mensen en culturen.

Dankbaar dat ik rijker ben teruggekomen dan ik ging.

Heimwee en helen bleken dichter bij elkaar te liggen dan ik dacht.

“Thuiskomen begint niet met teruggaan. Het begint met jezelf weer voelen.”