Mexico, Hawaii en de moed om te kiezen voor jezelf (deel 3)

Integratie: wanneer je zenuwstelsel het werk overneemt

Na een week lomi lomi in Mexico landde ik niet alleen in Nederland. Ik landde in een ander lichaam.

De terugreis zat tegen. Vermoeid, overprikkeld, vol indrukken kwam ik zondagavond laat aan bij vrienden. Ik voelde meteen: ik kan nu niet meer rijden. Dus ik bleef. Maandagochtend vertrok ik naar huis. Moe. Stil. Alles in mij stond nog open.

Die maandag kwam er weinig uit mijn handen. Boodschappen. Twee koffieafspraken. En ’s avonds stortte ik in.

De nacht was onrustig. Angstig. Beelden. Een gevoel dat me bij de keel greep. Alsof mijn systeem nog midden in een proces zat waar mijn hoofd geen woorden voor had. Ik stond op. Zette de tv aan. Probeerde te landen. Ging toch weer slapen.

Dinsdag gelukkig weinig gepland. Alles in mij was moe. Niet gewoon moe — maar zenuwstelsel-moe. Alsof elke cel bezig was met verwerken wat er die week was aangeraakt. Trauma-ontladingen gezien. Grenzen gevoeld. Nee gezegd. Ja gevoeld. Een jungle van emoties.

Het voelde alsof mijn hele systeem aan het integreren was.

Bij teveel mensen sloeg het op hol. Mijn lichaam gaf helder aan: nu even niet.

Woensdag probeerde ik met gewone dingen te ontspannen. Dat werkte deels.

Donderdag oppasdag — warm en gezellig. Daarna weer leeg. Die nacht opnieuw onrust.

Vrijdag tijd in het spiritueel centrum. In mijn eigen ruimte. Eten bij het oppasgezin. Souvenirtjes voor de oppaskinderen. Liefdevol. Zacht.

En weer een heftige nacht.

Ik vroeg me af:Is het mijn systeem? Is het de energie van de plek? Is het simpelweg integratie?

Zaterdag twee afspraken. Twee keer kahi loa. Beide klanten gaven hetzelfde terug: sereniteit, rust… en tranen. Iets stroomde. Ook bij mij voelde het anders. Dieper. Meer bedding. Minder zoeken.

Iemand kwam een pendel kopen. Later een bericht:“Ik voel me rustiger na een bezoek aan jouw ruimte.”

Wat een week.

Ik voel een shift.Steviger. Directer. Alsof er een kompas is bijgesteld.

De verbinding met de groep — de ohana — is nog voelbaar. Soms komen er foto’s voorbij. Een appje. En ik voel het weer. Dat veld. Die hoge vibrerende energie. Het is niet uit te leggen. En dat hoeft ook niet.

Heeft die week in Mexico mij veranderd?

Ja. En nee.

Misschien heeft het me meer mezelf gemaakt.

Mijn zenuwstelsel leert nog. Mijn lichaam zakt langzaam weer in het alledaagse ritme. Maar iets is anders. Mijn pad voelt duidelijker. Mijn richting steviger.

En ondertussen leef ik.

Gewoon.

Boodschappen.

Koffie.

Oppasdag.

Integratie is niet groots.

Het is slapen.

Wakker schrikken.

Weer slapen.

Werken.

Twijfelen.

Voelen.

En langzaam landen in wie je geworden bent.

Ik ben benieuwd wat de komende tijd zich ontvouwt.

“De reis veranderde mij niet. Ze herinnerde mij aan wie ik echt ben.”