Mijn lieve surrogaatmoeder

Zes jaar geleden zaten we samen in het zonnetje. Jouw verjaardag. Gewoon… lunchen. Niks bijzonders en tegelijk alles.

Je was een harde tante.

Voor jezelf. Voor anderen. Maar als je iemand eenmaal in je hart sloot…dan ging je door het vuur.

Dat heb je ook voor mij gedaan.

Je was er in de moeilijkste periode van mijn leven. Je hielp me, droeg me soms, en zei ook precies wat ik niet wilde horen maar wel nodig had. Eerlijk. Rauw. Echt.

Een echte Rotterdamse. Grote bek, klein hartje.

Je noemde jezelf mijn BSM — mijn boze stiefmoeder.Jouw grap. Onze grap.Iets van ons samen.

En toen… kwamen de TIA’s. Je wereld werd kleiner .Je familie nam het over. Corona kwam ertussen.

Jij in Schiedam. Ik in Bergen op Zoom. Het contact werd minder… en minder.

En datzelfde jaar, in oktober, overleed je. Ik was er die week iedere dag, verzette al mijn afspraken..op 1 na...op die donderdag...en toen overleed jij..

Hoe je daar lag… het voelde voor mij alsof je een kasplantje was geworden. Omringd door veel mensen. Te veel, voelde het voor mij. En ergens weet ik: zo hoort het misschien ook. Maar tijdens je leven… waren ze er zo weinig.

Lieve BSM,als je ergens bent…en misschien denkt aan die roze kriegeltjes of een loempia…

Weet dan dat ik vaak aan je denk. Dat ik dankbaar ben dat jij in mijn leven was.

Op momenten dat ik me alleen en verloren voelde…was jij daar.

We hebben gelachen. Gehuild. En zoveel geks gedaan.

Dag BSM.