Waar het stil wordt, blijf ik!

Ik wens je geen licht

dat alles oplost,

maar licht

dat naast je blijft

wanneer niets meer zeker is.

Geen vrede die opgelegd wordt,

maar een rust

die ontstaat

wanneer je stopt met vechten

tegen wie je bent.

Kerst mag het moment zijn

waarop ik niet meer draag,

niet meer uitleg,

niet meer probeer.

Alleen een zachte aanwezigheid

die zegt:je hoeft nergens heen.

Ik mag zitten

in mijn eigen leven,

zonder haast,

zonder verantwoording.

In wat breekbaar is

en toch blijft staan.

En 2026…

dat hoeft geen belofte te zijn.

Het mag een ruimte zijn.

Een jaar waarin ik mijn energie

terughaal

uit wat mij leegmaakt,

zonder schuld

en zonder afscheidsspeeches.

Waarin mijn grenzen

geen muren zijn,maar bedding.

Waarin geven niet langer betekent

dat ik verdwijn.

Ik kies mijn tempo.

Ik kies mijn stilte.

Ik kies mijn waarheid,

ook als die niet begrepen wordt.

Ik loop mijn weg

niet om te helen wat voorbij is,

maar om trouw te blijven

aan wat nog leeft.

Ik hoef niemand te redden.

Ik hoef niets te bewijzen.

Ik hoef alleen te luisteren

naar dat stille weten

in mij.

En wat ik dan doe

– zorg, werk, aanwezigheid –

mag voortkomen

uit liefde

die ook mij omvat.

Dat is mijn wens.

Geen wens voor een beter jaar,

maar voor een echter leven.

Voor kerst.

Voor 2026.

Voor wie durft te blijven

waar het kwetsbaar is. ✨