Waar verwondering blijft!

over Star Trek, herinneringen en de tijd

Gisteren zag ik dat er de komende weken weer een serie van Star Trek wordt uitgezonden. Misschien heb ik die ooit al eens gezien, misschien ook niet. Ik ben geen echte Trekkie, maar Star Trek loopt al sinds mijn kindertijd met me mee. Niet op de voorgrond, eerder als een stille metgezel.

Ik denk dat ik een jaar of acht was toen ik het voor het eerst zag. Begin jaren zeventig. Ik logeerde bij mijn opa en oma, in Moordrecht, op een klein vakantieparkje. Mijn tante was daar ook; zij zorgde voor haar ouders. Ik weet niet meer precies wat ik daar deed, maar het gevoel herinner ik me nog feilloos.

Buiten zijn. Water. Een bootje in de sloot. Een klein kinderbadje. Lezen. Mijn opa — mijn beste vriend — altijd dichtbij. Ik voelde me warm, welkom en veilig. Het leven was eenvoudig en overzichtelijk. Af en toe gingen we even van het park af: boodschappen doen, ergens iets drinken. Niets bijzonders, en juist daarom zo bijzonder. Ik voelde me gezien, geliefd, speciaal.

’s Avonds ging de televisie aan. Alleen dat al was een belevenis: kleurentelevisie. Eerst het journaal, daarna nog iets. En soms gebeurde er iets wat voor mij bijna magisch was. In een tijd zonder internet, met maar twee Nederlandse zenders en antennes op alle daken, konden wij — wonder boven wonder — de Belgische televisie ontvangen. Niet altijd scherp, soms met ruis, maar het werkte. Als kind vond ik dat ronduit fascinerend.

En daar was het dan: Star Trek.

Die allereerste serie was traag en eenvoudig, zonder snelheid of spektakel zoals we dat nu kennen. Als je het vandaag terugziet, lijkt het bijna alsof het door kinderen is gemaakt. Maar toen keek ik mijn ogen uit. Ik zag futuristische apparaten, onbekende schermen, vreemde geluiden. Avonturen in de ruimte. Onbekende werelden. Mensen die samenwerkten en onderzochten in plaats van alleen maar vochten.

Ik verheugde me op de momenten dat Star Trek op tv was. Even weg uit het bekende, een wereld in die ik nog niet kende. En ergens vroeg ik me serieus af: kan dit allemaal echt? Gaan we dit ooit meemaken?

Wat ik toen niet wist, is dat ik later veel zou herkennen. Niet dat we inmiddels met ruimteschepen het universum verkennen, maar wel de techniek. Communicators die lijken op onze smartphones. Videobellen. Medische scanners. Ideeën die ooit sciencefiction waren en nu gewoon bestaan. Star Trek voorspelde niet alles, maar het durfde wel te dromen.

En gisterenavond was dat gevoel er ineens weer.

Ik zat te kijken en werd teruggeworpen naar toen. Naar natte haren na het zwemmen. Naar de bank. Naar mijn opa, mijn tante en mijn oma. Naar het chalet dat er niet meer is. Naar een wereld die verdwenen is. Mijn opa en oma leven niet meer. Mijn tante ook niet. Het park bestaat niet meer. En de wereld van nu is nauwelijks te vergelijken met die van toen — sneller, voller, ingewikkelder.

Maar Star Trek is er nog steeds.

Ik ben nu zestig. Geen kind meer. En toch kan ik me nog steeds verwonderen. Soms maar heel even. En soms voel ik weer dat warme, veilige gevoel van vroeger. Niet omdat alles terugkomt, maar omdat herinneringen blijkbaar kunnen meereizen door de tijd.

Net als verhalen.En misschien is dát wel waar verwondering blijft. ✨