Waarom ik doe wat ik doe!

28 maart – een verjaardag zonder aanwezigheid

Vandaag is het 28 maart. Een datum die in mijn lijf zit. Niet alleen in mijn hoofd.

Want vandaag, in het jaar 2000, werd jij geboren. Mijn jongste dochter. Mijn kind.

En vandaag, in 2026, word je 26 jaar.

En ik ben er niet bij.

Al meer dan tien jaar niet.

Er zijn geen foto’s samen van de afgelopen jaren. Geen taart, geen knuffel, geen “hoe gaat het écht met je?” Alleen een afstand die niet zichtbaar is voor de buitenwereld,maar die van binnen alles raakt.

Dit is verlies. Maar niet het soort verlies waar mensen bloemen voor brengen.Niet het soort waar woorden voor klaarliggen.

Dit is stil verlies.

Ik weet dat je kwetsbaar bent. Dat het leven niet zacht voor je is geweest. Dat je draagt wat voor velen onzichtbaar blijft.

En ergens… begrijp ik misschien zelfs dat je afstand houdt. Of dat je geen ruimte voelt om mij toe te laten.

Maar begrijpen en dragen…zijn twee verschillende dingen.

Want ik ben je moeder.

En er is geen dag dat ik niet aan je denk.

Soms wordt er gezegd dat loslaten liefde is. En misschien is dat ook zo.

Maar loslaten betekent niet dat het geen pijn meer doet.

Het betekent dat je doorgaat met een hart dat iets mist.

Ik heb lang gehoopt. Dat het ooit anders zou worden. Dat er een moment zou komen waarop we elkaar weer zouden zien.

Maar ergens onderweg is die hoop stilletjes verdwenen.

Niet omdat de liefde weg is. Maar omdat de werkelijkheid steeds opnieuw liet zien dat het niet in mijn handen ligt.

Er zijn mensen die invloed hebben. Mensen die keuzes maken. Mensen die bepalen wat wel en niet kan.

En ik sta daar buiten.

En dat doet pijn. Een diepe, stille pijn die geen plek heeft in gesprekken.

Want wat zeg je hierover?

Hoe leg je uit dat je een kind hebt dat leeft…maar niet in jouw leven is?

Dus ik zeg vaak niets.

Ik draag het. Zoals vandaag.

Ik stuur je een berichtje. Meer niet.

Geen verwachting. Geen hoop op antwoord.

Alleen dit:

Dat ik van je hou.

En daarna…komen de tranen.

Even.

Een pijnlijk hart dat zich laat voelen. Een golf die door me heen gaat.

En dan…

ga ik weer door.

Niet omdat het over is. Maar omdat het leven doorgaat. Omdat ik ook moet blijven staan. Omdat er geen andere keuze voelt.

Voor mij niet.

En misschien voor jou ook niet.

En toch…

Als er iets is dat blijft,onder alles, door alles heen—

dan is het dit:

Dat ik je moeder ben. Dat ik je draag. Op een manier die niemand ziet.

En dat ik, vandaag en altijd,

met heel mijn hart zeg:

Ik hou van jou.

✨

Liefde verdwijnt niet door afstand.Ze verandert alleen van vorm —en leert stil aanwezig te zijn waar ze niet meer zichtbaar mag zijn.