Wat muziek losmaakt als je iemand mist
Gisteren zat ik in de kerk van Veere bij een concert van Raquel Kurpershoek. Alleen die plek maakte de avond al bijzonder. Ze zong Spaanse liedjes, waarvan ze een deel zelf heeft geschreven. Na afloop waren er tapas. Even was Spanje heel dichtbij.
Ik had me verheugd op de muziek en de sfeer. Toch merkte ik tijdens het luisteren dat er iets anders bij me naar boven kwam: hoe erg ik Spanje mis. De omgeving, het gevoel dat ik daar heb, Henk en Norma. Het was een warme avond, maar ik voelde ook melancholie.
En van daaruit gingen mijn gedachten naar mijn kleinkinderen, vooral die van mijn oudste dochter. Ik zie hen veel minder dan ik zou willen. Een van hen is binnenkort jarig en ik weet niet of ik welkom ben. Het cadeautje is er al; mijn dochter heeft het gekocht. Maar ik weet niet of ik zelf kan komen.
Eind augustus stuurde ik haar een appje met de vraag wanneer ik weer eens langs mocht komen. Daar heb ik nog altijd geen antwoord op gekregen. Geen ja, geen nee, ook geen uitleg. Misschien is dat wel het moeilijkste voor mij: het zwijgen. Als iemand zegt wat er speelt, kun je luisteren, reageren of samen zoeken naar een weg. Nu blijf ik gissen.
In mijn hoofd gaat het alle kanten op. Zal ik haar vertellen hoeveel pijn dit doet? Zal ik niets zeggen en alleen een kaartje sturen voor de verjaardag? Ik weet het niet. Ik ben bang dat wat ik ook kies, het verkeerd uitpakt. Ondertussen gaat de tijd voorbij en mis ik momenten met de kinderen die niet terugkomen.
Het doet ook pijn om te weten dat er andere oma’s en vertrouwde mensen in hun leven zijn, terwijl ik op afstand sta. Er is een geschiedenis tussen mijn dochter en mij die ik niet met een paar zinnen kan uitleggen. Zij mag haar eigen gevoelens hebben over hoe het vroeger is gegaan. Maar ik hoop dat er ooit ruimte komt om elkaar opnieuw te zien, met alles wat er is gebeurd. Ik weet dat ik van mijn kleinkinderen houd. Ik zou graag de oma voor hen zijn die ik voel dat ik kan zijn.
Tijdens de muziek kwam zelfs de gedachte op dat ik misschien niets waard ben. Ik weet dat die gedachte niet de waarheid is, maar op zo’n moment voelt hij wel echt. Mensen zien vaak mijn zelfvertrouwen, en dat is er ook. Als ik vertel over mijn bedrijf, mijn boek en mijn plannen, weet ik waar ik voor sta. Alleen op dit punt in mijn leven voel ik me onzeker en verdrietig. Ik heb hier geen oplossing voor, hoe graag ik die ook zou willen.
Misschien raakten de Spaanse liedjes me daarom zo diep. Muziek kan je even brengen naar een plek waar je graag bent, en tegelijk blootleggen wie je mist als je weer thuiskomt.
Ik heb besloten om in januari drie weken naar Spanje te gaan. Om Henk en Norma te zien, van de omgeving te genieten en weer wat rust te vinden. Ik wil daar tijd hebben om op te laden en te voelen dat ik leef en er mag zijn, ook met dit gemis.
Voor die tijd wil ik mijn boek en toolkit afronden en verder werken aan mijn lezingen en workshops. Ook de samenwerking met Anja, de verbinding met anderen en mijn plannen voor Zeeland krijgen aandacht. Ik heb een visie en een missie. De stichting komt er ook, misschien volgend jaar als dit jaar niet lukt. Ik wil, alleen en samen met anderen, mooie dingen neerzetten in een wereld die vaak zo vol chaos, onrust en verdeeldheid voelt.
Ik geniet van wat er wél is en van de mensen die dichtbij me staan. Dat is oprecht. Tegelijk had ik me sommige delen van mijn leven anders voorgesteld. Ik kan trots zijn op wat ik opbouw en verdriet hebben om wie ik mis. Gisteren, in die kerk in Veere, was het er allebei. Misschien is dat waarom de muziek me nog steeds bijblijft.
Opmerkingen